[09 Mar 09] :: Van Thailand naar de Malediven, 20 januari - 14 februari 2009
Dinsdag, 20 januari, vertrekken we vanuit Thailand. Eigenlijk waren we donderdag daarvoor al vertrokken en wilden via de Similan eilanden (ook nog Thailand) door naar de Malediven. Wanneer we op de Similans van de ene mooring naar een andere verhuizen blijkt ons diepte/snelheidslog display
niet meer te werken. Jasper dat hele ding uit elkaar gehaald, van alles geprobeerd, maar nee...hij krijgt het niet meer aan de praat. Ja, zonder dieptemeter gaan we echt niet verder dus balen, we gaan weer terug naar
Phuket om een nieuwe te kopen. Hup, weer 60 mijl terug en wanneer we de volgende dag net voor schemer het anker willen droppen gaat dat rotding het gewoon spontaan weer doen. Nou ja zeg! Echt heel raar en een beetje bijgelovig worden we wel. Wij moeten om de een of andere reden weer terug op Phuket zijn. Dus we blijven maar weer een dagje en vullen groente, fruit en vers brood weer aan. Spelen nog wat op het strand en in het water en gaan de volgende ochtend op weg. 2 Mijl uit de kust, nog zwaaiende naar het boeddhabeeld op Phuket, halen we onze mailtjes binnen en zien
we een mailtje met titel "paspoort". We begrijpen meteen dat dit mis is. Tejo, van Chulugi, een andere Nederlandse boot is 5 dagen eerder vertrokken richting de Malediven en heeft zijn paspoort vergeten op te halen bij een brommerverhuurbedrijf op Phuket. Hups...wij weer omdraaien en weer terug naar Phuket. Nou goed, uiteindelijk beginnen we die middag aan het oversteken van de laatste oceaan op onze reis, de Indische oceaan. 1500 Zeemijl te gaan, wat tussen de 10 tot 13 dagen gaat duren, op naar de Malediven. Na een paar dagen vraagt Marijn of we 's middags naar het strand gaan. Het kost ons iets meer inspanning om dat energieke mannetje bezig te houden en hij roept onophoudelijk: "kom papa\mama, met z'n 2-en spelen".
We bouwen gitaren, garages, racebanen, huizen, vliegtuigen en motors van duplo, lezen veel voor uit Marijn's eerste Van Dale en Jasper speelt gitaar en zingen met z'n allen in koor. Telkens wanneer we Marijn vragen waar we heen gaan roept hij hardop "NEDERLAND".
Al met al is het een gezellige en heel comfortabele oversteek en na 12 dagen trekken we onze anker in het witte zand van Uligamu, het meest noordelijke atol van de Malediven. De korte broeken, rokjes en hempjes kunnen naar een plekje achter in de kast en het lange, alles bedekkende spul, kan naar voren getrokken worden. De komende maanden heb met name ik, als vrouw in de moslimlanden, me te houden aan strikte kledingvoorschriften en dat terwijl de hitte van de woestijn je naar het hoofd stijgt? De Malediven is de eerste in de aangesloten reeks van islamitische landen die we aandoen, waar het er iets conservatiever aan toe gaat dan in Indonesie (het grootste moslimland op deze aardbol) maar nog iets moderner dan in het Midden Oosten. In Maleisie hebben we een van de oudste en tevens mooiste moskeeen bezocht en bij de ingang werd ik kompleet aangekleed in lange zwarte toga, sjaal en hoofddoek alvorens ik naar binnen mocht en het zweet brak me na 1 minuut al uit, ook omdat de aanwezige mullah zijn komplete verhaal, weliswaar met veel enthousiasme, begon af te steken geheel gericht aan Jasper en mij nog geen blik gaf. Dit is voor mij een vreemde gewaarwording maar in hun cultuur is dit een respectvolle manier van communicatie tussen twee mannen. Zo gaat dat dus.

We hebben een super gave tijd op Uligamu. Er is momenteel nog geen toerist te bekennen op dit typisch paradijselijke eilandje, weliswaar is men met de bouw van een super de lux resort begonnen. Er wonen ruim 400 mensen, allemaal streng moslim en we krijgen tijdens de inklaring een velletje "island rules" waaraan we ons dienen te houden wanneer; vrouwen conservatief gekleed, geen alcohol, tussen 10 uur 's avonds en 6 uur 's ochtends mogen we niet op het eiland zijn, we mogen geen eilandbewoners uitnodigen op de boot etc.
Het klinkt misschien wat sober maar het tegendeel is waar. De mensen zijn zo ontzettend liefdevol, gastvrij, behulpzaam en nogmaals liefdevol. Zij maken het verblijf op dit eiland heel bijzonder. We zijn daar met een hele leuke, gezellige club zeilers, merendeel mensen van onze leeftijd en we beleven echt leuke tijden samen met de lokale bevolking.
De vrouwen en ook meisjes leven enorm op de achtergrond en daarentegen vooral de jonge jongens/mannen enorm op de voorgrond (what's new?).
Een middag organiseren we een voetbalwedstrijd; "onze jongens" tegen de lokale jongens. Gedurende de wedstrijd komen steeds meer mensen uit het dorp kijken en er komen ook steeds meer vrouwen en vooral jonge meiden naar het veld. Opeens komen er wat jonge meiden met een bal
aanzetten en zij wilden graag een spelletje spelen met "you women". Kun je je voorstellen, is het 35 graden en staan zij daar te springen, rennen en te dollen met sluiers, lange broeken en jurken aan en een en al gegiechel.
We genieten! Op een moment, midden in het spel, is een meisje zo druk doende dat haar sluier van haar hoofd valt.
Nou, het gegil, gefluit en gelach van alle jongens en meisjes van het eiland is werkelijk waar te vergelijken met wanneer je bij ons op het strand in je blote kont komt te staan wanneer je bikinibroekje door een golf wordt weggespoeld. Zo mooi! Met Jasper's verjaardag hebben we echt een giga strandfeest met alle zeilers en veel locals, iedereen bereidt een eigen traditionele maaltijd (ik dus onze beroemde Nederlandse appeltaart) en we grillen een grote vis aan het spit. De locals nemen hun drums mee, wij onze gitaren en met veel muziek en zang, dansen we met z'n allen rond
het grote vuur. Echt onvergetelijk, veel pret en dat allemaal zonder alcohol.
We blijven wat langer hangen dan gepland en besluiten om Oman over te slaan en rechtstreeks naar Al Mukallah, Jemen te varen. Ja, ja, we gaan op weg richting het beruchte piratengebied in de Golf van Aden.
We vertrekken samen met vier andere boten met de intentie elkaar te ontmoeten op een punt, zo'n 150 mijl voor de ingang van de "corridoor" en vanaf dat punt varen we in konvooi, met een maximale afstand van 0.5 mijl, bij elkaar richting Jemen. Het komt goed en wij hebben, met onze konvooi, de communicatie- en alarmprocedures doorgenomen. We zijn er klaar voor.
Astrid
posted on 09 Mar 09 @ 07:44 back to news