[18 Aug 09] :: De Middellandse Zee, 25 april - 2 juni 2009
De Middellandse Zee; terug in de Westerse cultuur, terug in Europa, veel motorzeilen met weinig wind, veel toeristen, we komen een nieuw type zeilers tegen, nog een laatste test en we zeggen vaarwel tegen het zoute water voor langere tijd.
We komen 's ochtends vroeg aan in Sitia, Kreta, na 4 nachten op zee en een record aan non stop motor uren; 98 uur heeft de plof aangestaan. We denken lekker lang te doen met die goedkope diesel uit Egypte, van Euro 0.10/ltr, maar vergeet het dus maar. Joke en Ries staan ons op te wachten en dat is weer een mooi en vertrouwd weerzien. We blijven eerst een paar dagen in Sitia en zeilen samen met hen naar de baai van Spinalonga. De dagen vliegen voorbij met lekker Grieks eten, ouzootjes drinken en een heleboel bijkletsen. Als zij weer terugvliegen naar Nederland zeilen wij terug naar Sitia waar Ian (Afriki) nog ligt.
Ian heeft inmiddels vrienden gemaakt met een aantal locals en het is een bere relaxed vissersplaatsje. We bedenken dat we als we hier nou eindelijk de groen-zwarte bies van het vrijboord gaan lakken kunnen we onze tijd in Sitia en het samenzijn met Ian wat rekken.
We liggen midden in het stadje, we hebben water en stroom en het kost nagenoeg niks, voor 10 dagen betalen we in totaal iets van 24 euro. We mogen een scooter lenen van Simon (een Engelsman met wie we bevriend raken en die een nieuw leven is gestart in Sitia), Marijn heeft een lokaal vriendje, de lekkerste olijfolie komt uit Sitia, er is een overvloed aan heerlijke sappige sinaasappelen, Ian ligt naast ons en zo zou ik nog wel een aantal dingen op kunnen noemen, alles is voor de bakker.
Onze tijd begint te dringen, we zijn onderweg naar Nederland en twee weken laten nemen we veel moeite afscheid van Sitia en met tranen in onze ogen van Ian. We hebben allebei een enorme klik met hem en het contact groeit ook nog steeds met de dag. Dat afscheid nemen iedere keer is zwaar. Het hoort er bij en wellicht bepaald het ook de charme van dit leven.

We zeilen naar het zuiden van de Peleponnisos. Het wordt een tocht van 2 nachten. De laatste nacht worden we overvallen door slecht weer. Harde wind, hoge kruiszeeen en veel scheepvaart. Er gaat een tweede rif in het grootzeil en na een tijdje is zelfs dat te veel zeil en trekken we het hele zeil naar beneden. Met een piepklein fokje varen we verder. We ankeren in Methoni waar we ontdekken dat de achterstag aan het breken is. 3 Van de 19 draden in de achterstag zijn gebroken en dat is schrikken. We hebben maar een achterstag en je moet er niet aan denken dat die mast naar beneden komt. We brengen een versteviging aan met lijntjes en varen weer verder. We maken nog een stop in Pilos en nemen een lifter mee, een Portugees die vrijwilligerswerk doet in Kalamata, toffe gast. Pilos heeft een grote jachthaven die ooit door de EU aangelegd werd maar die niet geexploiteerd wordt en waar we dus ook gratis liggen. Niet te geloven, een grote haven met een giga hard stand ernaast maar het ligt er verwaarloost bij. Voor ons een droom om zoiets te beginnen maar ja dan wel liever ergens anders dan Pilos. We laten het dus maar verwaarloost achter en trekken verder.

We komen hier ook een nieuw soort zeiler tegen. Mensen die een bootje in Griekenland hebben liggen en een aantal weken per jaar hier vertoeven of mensen die een bootje huren voor een paar weken of mensen die gewoon aan het cruisen zijn door de Middellandse zee. Men legt veel minder afstand af en de culturen waar je in terecht komt zijn overwegend het zelfde. En nou wil ik helemaal niet zeggen dat je daar niet van kan genieten of zo maar we realiseren ons wel dat we echt heel blij zijn dat we ervoor gekozen hebben om helemaal rond de wereld te zeilen. Er zit een veel grotere dosis avontuur in en de grotere afstanden die we af hebben moeten leggen geeft je een enorme kick vooral als je ziet dat je weer in een heel andere cultuur terecht bent gekomen. Dat avontuur gaat wel gepaard met extra ontberingen natuurlijk, langdurig slecht weer waar je doorheen moet of bijvoorbeeld een onderdeeltje nodig hebben op een onbewoond eiland wat je hier in de Middellandse zee op iedere hoek van de straat kan krijgen.

Met een niet al te beste weersverwachting vertrekken we richting Italie. Weinig wind, tegen wind en weer veel motoren. Met een lege tank komen we aan in Rocelle Ionica waar we echt moeten tanken. Net na zonsopkomst varen we de haven binnen waar we een heel oud kaartje van hebben, te oud zoals blijkt want we lopen vast op een zandbank. Ik denk dat het een klein bultje is en geef gas vooruit, mooi geen bultje en ik druk Antares met mijn slaperige hoofd gewoon op een zandbank. Whooaah. Daar komen we niet meer vanaf zonder hulp. Er komen veel motorbootjes met vissers de haven uit en een daarvan wil ons wel helpen. Ik gooi een verlengde val naar hun toe en zij trekken Antares schuin en op eigen kracht varen we weg, Grazie grazie en bon giorno Italia. We liggen in een haventje met water aan de steiger gratis en voor niks, een pizzatent met pizza aan de meter en een dieselpomp die het niet doet en het eerste beste tankstation 5 km verderop. Weer zo'n EU gesubsidieerde haven met geen organisatie.
We ontmoeten Leon en Hanneke van de "Houd van Hout" en ik ben zeer vereerd dat we gewoon koffie zitten te drinken bij hun. Het is namelijk wel de trimaran die Leon zelf gebouwd heeft en waar hij de Ostar mee heeft gewonnen 9 jaar geleden. Heavy shit en de Ostar zeilen staat nog hoog op mijn verlanglijstje.
's middags varen we verder richting de Messina strait waar we 's nachts doorheen varen. We ankeren nog een keer bij Tropea en tanken nog eens 200 liter om niet meer te hoeven tanken tot aan Frankrijk. Tropea is een typisch Italiaans plaatsje op een rots met veel kleine steegjes, terrasjes en heel veel toeristen. Leuk hoor, maar we hebben het snel gezien en gaan de volgende dag op ons gemak anker op en varen richting Sardinie. De wind werkt weer niet mee en is zwak en tegen. Vlak voor zonsondergang zijn we vlakbij Stromboli, een eilandje net ten noorden van Sicilie met een constant actieve vulkaan. We besluiten daar voor de nacht te ankeren omdat we toch aan het motoren zijn. Mooi maar Antares komt wel helemaal onder het lava zand te zitten. Al na 10 minuten ligt het hele dek en alles erop en eraan onder het zwarte zand. Niet te geloven. De vulkaan bromt en er komen zwarte wolken uit om de zoveel tijd. De volgende dag varen we door en doen nog een rondje om het eiland met de oudste vuurtoren van de wereld op een klein rotseilandje net naast Stromboli.

Nog 500 mijl te gaan naar Port Saint Louis. We zetten koers naar het noorden van Sardinie. We houden het weer nauwlettend in de gaten want het kan hier wel waaien. We motoren veel, de derde dag zeilen we met een lekker windje in de rug en dan zien we een depressie aankomen over een paar dagen en we besluiten door te varen om die voor te blijven. We zeilen in de ochtend tussen Sardinie en Corsica door en vinden het ook wel jammer dat we hier niet stoppen. Maar goed we willen ook de tijd hebben voor de kanalen in Frankrijk en niet te laat aankomen in Nederland. Als we nu zouden stoppen dan zouden we de komende depressie ook moeten afwachten en dan lig je zo een week stil dus we varen door.

Het wordt een waar afscheid van de zee. We hebben de eerste 24 uur een kalme zee en het is allemaal heel comfortabel, dan begint het te waaien uit het noordoosten, tegen de 30 knopen en we varen halve wind richting Port Saint Louis. De zee bouwt op en de golven zijn gigantisch hoog voor die wind. Het is bewolkt en het is pikdonker, bakken met golven komen over het dek heen en dan begint het ook nog eens waanzinnig te regenen. We worden nog een keer getest. De volgende ochtend valt de wind weg en komt dan na een uur van de andere kant met zo'n 20 knopen, dan krijg je nou echt een vette klotsbak. We varen de hele dag in een rollercoaster en eind van de dag wordt de zee rustiger en klaar het weer ook op. We krijgen nog een keer bezoek van een groep dolfijnen waar we met zijn drieen van genieten op het voordek. En als klap op de vuurpijl komt een walvis langszij op zo'n 50 meter afstand die met zijn staart vin helemaal uit het water komt om ons als het ware gedag te zeggen. Kippevel!
We genieten van een hele mooie zonsondergang en de hele nacht blijft het weer rustig. De volgende dag, 2 juni, tijdens zonsopkomst kruizen we de lijn welke we vier geleden zijn gestart vanuit Port Saint Louis. Het is moeilijk te omschrijven hoe je je dan voelt. We zijn voldaan, trots, dankbaar en voelen ons gelukkig met zijn drieen. Vier jaar geleden vertrokken met z'n 2-en en hier zijn we dan weer maar dan nu met z'n 3-en. Een echt euforisch gevoel neemt bezit van ons.
Marijn is ook in zijn sas want we liggen aan de stijger en hij kan dus lekker hollen en dollen op de kant wanneer hij maar wil, er vliegen constant vliegtuigen van en naar Marseille over ons heen, er vliegen helikopters, en er wordt gebouwd 100 meter verderop dus er zijn sjaafmachines, bulldozers en nog meer sjaafmachines.

We zijn nog niet helemaal thuis maar hier begint de Rhone en hier in Port Saint Louis bereiden we ons voor om over de kanalen en rivieren door Frankrijk en Belgie naar Nederland te varen. Over een paar dagen gaat de mast naar beneden en we zijn nu bezig een constructie te maken om de mast te stallen op het dek en we gaan de mast zelf meenemen. Eerlijk gezegd maken we ons toch best een beetje zorgen dat we niet helemaal vast komen te zitten in de modder want met 2 meter diepte zal ons dat regelmatig gaan gebeuren. Het avontuur is nog niet voorbij....
Jasper
posted on 18 Aug 09 @ 18:20 back to news